|
Diverse therapieën
Er zijn verschillende therapievormen die bij artritis psoriatica kunnen helpen.
Fysiotherapie
Bij fysiotherapie ligt de nadruk op de bevordering van de beweeglijkheid, de bevordering van de spierfunctie en het verminderen van de pijn.
Er zijn verschillende therapieën mogelijk.
Om de beweeglijkheid en de spierfunctie te verbeteren kan men oefentherapie of hydrotherapie volgen.
Om de pijn te verminderen en de doorbloeding te verbeteren, zijn er verschillende mogelijkheden:
- massage;
- ultrageluid (dit zijn geluidsgolven die via de huid in lichaam gebracht worden);
- stroom (zie ook TENS);
- warmte (warme pakkingen of infraroodlamp);
- koude (koude pakkingen).
Warmte wordt gebruikt voor het verminderen van spierpijn en spierspanningen, bij ontstekingen moet er juist koude worden toegepast.
Manuele therapie
De manuele therapie gaat er van uit dat iedereen voorkeursbewegingen heeft. Hieruit volgen automatisch ook beperkingen. Door de therapeut wordt dan ook bekeken waarom het bewegen naar de ene zijde van het lichaam makkelijker gaat dan naar de andere zijde. Door het aftasten van de afzonderlijke wervels kunnen bewegingsbeperkingen worden vastgesteld en worden behandeld.
Er wordt hierbij uitgegaan van 3 soorten bewegingen:
- de beweging van de lage wervelkolom t.o.v. het bekken;
- de beweging van de borstwervelkolom t.o.v. de ribben en het borstbeen;
- de beweging van de nek t.o.v. de schedel.
Cesar en mensendiecktherapie
Hier leert men bewust kijken naar de eigen lichaamshouding en het bewegingspatroon. Door middel van oefeningen leert men zichzelf te corrigeren, zodat de belasting op het lichaam beter verdeeld wordt.
Ergotherapie
Een ergotherapeut leert hoe je het beste je dagelijkse handelingen, thuis of op je werk, kunt uitvoeren.
Osteopathie
Osteopathie is een manuele geneeswijze waarbij de oorzaak van een klacht wordt aangepakt. Het kan zijn dat deze oorzaak zich op een andere plaats bevindt dan waar de pijn ervaren wordt. Buikpijn, hoofdpijn, darmklachten of chronische rugpijn is meestal een uiting van een verstoord evenwicht binnen het lichaam, terwijl men zich niet bewust hoeft te zijn van de oorsprong van deze verstoring.
De osteopathie gaat uit van de gedachte dat de mens een eenheid is in lichaam, geest en ziel met een zeer sterk ontwikkeld zelfhelend vermogen. Het lichaam bestaat uit verschillende systemen die elkaar in evenwicht houden. Van nature zal er altijd naar gestreefd worden dit evenwicht te handhaven. Als er een verstoring plaatsvindt, door b.v. een operatie, ongeval, stress, slechte voeding, ontsteking, overbelasting of een zware bevalling dan reageert het lichaam met een aanpassing om een nieuw evenwicht te vinden. Dit zal zich herhalen tot het lichaam zich niet meer kan aanpassen en men klachten krijgt. Deze kunnen jaren later tot uiting komen.
De osteopaat corrigeert waar mogelijk de oorzaak van de klacht en kijkt daarbij voornamelijk naar de voelbare bewegingstoornissen in dit gebied. Beweging is in het hele lichaam van essentieel belang. Het lichaam blijft gezond, zolang alle vloeistofstromen intact blijven en de weefsels soepel, elastisch en beweeglijk zijn. Door die beweeglijkheid te herstellen, stimuleert de osteopaat het zelfhelend vermogen van het lichaam.
De beweeglijkheid wordt gecorrigeerd op drie niveaus:
- het bewegingsapparaat zoals de botten, spieren en het bindweefsel;
- de organen zoals de lever, darm, blaas en baarmoeder;
- de schedel en het zenuwstelsel, het zogenaamd cranio-sacraal systeem.
|